155 Zes waarheden

1. Je kunt niet je tong uitsteken en tegelijk naar het plafond kijken

2. Na dit lezen heb je dat geprobeerd.

3. Je hebt ontdekt dat 1 een leugen was.

4. Je bent nu aan het grijnzen omdat je een idioot bent die daarin trapte.

5. Je bent niet de enige die dat doet.

6. Je hebt nog steeds een idiote glimlach op je gezicht.

Stiekem ben ik benieuwd voor wie dit klopt

154 Warning?

Iemand had me wel mogen waarschuwen dat tumblr aanmaken geen verstandige keus was voor mij, want ik blijf maar plaatjes en quotes uploaden die ik mooi vind. Je kunt wel weer zien waarom mijn computer vastloopt, met 12 tabbladen open omdat iedere afbeelding die ik zie ik niet vergeten wil. Sneu, sneu, misschien, maar wel tumblrtastisch.

Nee, dat is geen woord, maar je mag wel eens gek doen toch

http://thatyesteryear.tumblr.com

153 Euh, no name?

O, zucht, waar moet ik nu dan toch weer over bloggen. Ik ben trouwens weer opgestegen met mijn vliegtuigje en zit weer ergens boven de wolken: ja, wonderen bestaan wel. Vertel ik even tussen neus en lippen door inderdaad

Ik heb eigenlijk niets te vertellen, behalve dat ik niet langer mijn vakantiedagen heel eenzaam uitzit op mijn kamer, maar dat ik er twee vijanden bij heb. Genaamd, vlieg 1 en vlieg 2, en het is dierenmishandeling om ze kapot te meppen dus ze zoemen de hele tijd rondom me heen en kietelen me

Ik vind ze irritant.

Wat ook irritant is dat ik hoofdpijn heb alsof ik tegen een deur aan ben gelopen (en nee dat heb ik niet gedaan, zó laag ben ik niet gezakt) en dat mijn ogen moe zijn dat ze de hele tijd beginnen te tranen. Kom op zeg, het is vakantie, moet dat nouuu

Verder gaat alles helemaal driehonderdvierentachtig komma vijfenzestig (niet vragen waarom het dat getal is) goed. Gisteravond had ik een huilbui, maar dat gisteravond en daar wil ik mezelf niet meer aan herinneren Zal maar vroeg m’n nest induiken vanavond ofzoiets denk ik

En ik wil schrijven maar ‘t wil niet lukken, frustrating

152 Neergestort

Als ik een geleende privéjet zou hebben, lag hij nu te vergaan in de bushbush in verweggiestan. Omdat ik een feestje wilde bouwen van mijn zakenreis en vergat dat je eerst kerosine in een vliegtuig moet stoppen, voor je er werkelijk mee moet gaan vliegen. Dat je eerst iets bij moet leggen voor je er een leuk gesprek van maakt. En niet die naïeve volgorde omgooien omdat je denkt dat het zo beter overkomt. Want je gaat dan neerstorten, zoals gebeurd is.

Vervolgens ging mijn SOS systeem naar de haaien (oké nee, papagaaien in de bushbush dan?) en verloor ik het contact met de wereld die ik liefhad. De mensen die ik zou moeten vertelllen hoe het zat, ik durfde ze niet te bereiken voor de angst van mijn woorden. Ik durfde ze niets te zeggen in de angst ze nog meer pijn te doen door ze te vertellen dat het vliegtuig was neergestort en zij hem me zo lief in mijn handen hadden gedrukt. Omdat ze vonden dat ik dat verdiende.

Maar ik stortte neer, midden in het groene woud van teleurstelling en haalde mijn zakenreis niet. Het ging trouwens niet om zaken, meer het ging om ontelbare liefde en diepgewortelde vriendschap die ik naar de penarie hielp.

Tja, had ik maar eerst de kerosine moeten gebruiken. (Enige voordeel is dat hij niet in de fik vloog.)