92 Touch me softly

Ik zou willen schreeuwen, gillen, janken, huilen en tot slot moedeloos langs de muur in elkaar willen zakken. Een warme hand op mijn schouder voelen, zachte vingers die door het gordijn van haren aaien, iemand die mijn hoofd tegen zijn schouder legt. En dan zou ik willen dat diegene bleef zitten naast me, terwijl er sussende woordjes in mijn oor gefluisterd werden en de vingertoppen over mijn neusrug liepen om de tranen die uit mijn gesloten ogen druppelden, weg te vegen. En dan zou ik willen dat er een stilte heerste, dat mijn lokken achter mijn oren werden gewreven en dat mijn hand vast gehouden zou worden. Dat de duim zachtjes streelde en dat ik de waterlanders die aan mijn wimpers kleefden af kon schudden. Dan zou ik lachen, heel breed glimlachen en me vol tegen diegene aanwerpen, om vervolgens mijn hoofd tegen diegene’s borst aan te leggen. En ik zou me geborgen voelen, een streek van rust ontvangen, een bemoederende glimlach dat alles wel goed komt.

Waarom ik dat wil? Ik weet het niet. Behalve het feit dat ik er helemaal buiten lig in mijn volleybalteam, ik geen stem heb en mijn mondhoeken niet ver boven gemiddeld uitstijgen dan noodzakelijk, dat mijn afvallen me tegenzit en dat ik het liefst in bed wil stappen om er pas na vier dagen weer uit zou willen komen, weet ik niet waarom ik dat allemaal zou willen.

Gewoon, mezelf in een verhaal stoppen, dat zou opluchten.