109 Het zal wel

Het is zo leeg in mijn hoofd. Ik wil graag over Rome schrijven, ronduit lullen over de dingen die ik daar heb beleefd, maar het lijkt me zoveel moeite te kosten. Dat lijkt alles de laatste tijd wel te doen, aan school besteed ik al veel te weinig tijd voor wat ik gewend ben, iets doen waar ik me maar een klein beetje voor in moet zetten kost me al de grootste moeite (in dit geval gaat het over het opruimen van mijn kamer, terwijl ik daar normaal rustig van word). Zelfs een blogje schrijven gaat me slecht af, maar wat wil je anders met de concentratieboog van een goudvis. Het lijkt zo emotieloos in mijn hoofd dat het alle andere gevoelens wegdrukt, ik heb het amper bevat toen ik me vanmiddag schuldig heb gemaakt aan behoorlijk erg spieken. Het so al inkijken voor we het moesten maken, precies weten wat de antwoorden waren. Ik kan me er niet eens schuldig om voelen, het doet me niet eens iets dat mijn tekenopdracht van Rome slecht was gemaakt, afgeraffeld.

Het kan me ook allemaal niets meer schelen. Morgen ga ik na mijn korte schooldag naar de bieb, sla ik een dosis boeken in en plant in me in de tuin en daar blijf ik liggen totdat er iemand een probleem mee heeft (of totdat ik verbrand ben) en voor de rest zal het allemaal wel. Ik ga vakantie vieren zoals het hoort: door niks te doen

108 Rome #2

De wekker ging, op het scherm lichtte de letters 6.30 op. Een zucht ontsnapte uit mijn keel. Het was een zucht die ongeveer heel mijn dag voorspelde, een hoop enthousiasme, de vermoeidheid van de vroege dag, de pijn die ik vreesde voor mijn voeten en de hele dosis indrukken die ik al te verwerken had gehad. De eerste dag stonden we al gelijk naast ons bed, kleedden ons vlug aan en wachtten geduldig op ons bed tot het zeven uur zou zijn. De avond ervoor hadden we afgesproken hoe laat we het ontbijt zouden willen en het leek ons toch duidelijk dat hij begreep dat we zeven uur een goede tijd vonden. Echter klopte meneer de gastheer al om tien over half zeven(!) op de deur met dat het klaar was. Het duurde nog even voor we vonden dat we klaar waren – we wisten niet hoelang het ontbijt duurde en wilden zeker weten dat we daarna klaar zouden zijn – en toen kwam hij nog maar een keer meldden dat het ontbijt klaar was, met zo’n blik in zijn ogen: zouden ze het wel begrepen hebben? Nou ja, je hoeft geen Italiaans te kunnen om dat te begrijpen dus dat hadden we alledrie snel door. Beneden wachtten soepkommen met chocolademelk, een dienblad vol chocoladekoekjes, biscuitjes en beschuit ons op. Een jampot en hazelnootpasta, meer stond er niet bij. Precies, we begonnen de dag erg zoet. Vervolgens kwamen er drie plastic boodschappentasjes met twee broodjes, drinken en een flesje water op de tafel te staan, waar wij natuurlijk al verbaasd om waren.

Toen met de auto naar het station in Zagarolo – kaartje ophalen bij de begeleiders, valideren – en voor het eerst de trein in. Dat valt tegen, die Italiaanse treinen. De drukte die er was waardoor je een drie kwartier moest staan was nog niet eens het ergste, het grootste probleem was het tekort aan zuurstof. Het was dan ook niet voor niets dat mijn vriendin die eerste keer flauw viel. ‘Ik krijg geen lucht meer,’ piepte ze, ze had haar ogen dicht en probeerde haar neusgaten ver te spreiden. ‘Rustig blijven in ademen,’ probeerde Hilde haar gerust te stellen. Even dacht ik dat het ging maar toen ik naar haar keek zakte haar nek spontaan naar haar borst. Ik schrok me dood natuurlijk en tilde gelijk haar gezicht op, met haar ogen wijd open keek ze naar voren. Het was dat een klasgenoot van me zei dat ze flauw was gevallen anders was ik absoluut gaan panikeren. ‘Zie je me?’ Ik zwaaide met mijn hand voor haar ogen. Geen reactie. Achteraf bleek dat er in de trein iedere dag mensen flauwvallen en dat men het onderhand gewend is. Gelukkige waren er een paar studenten die een woordje Engels spraken en zo sleepten we haar naar de coupé waar ze een zakje suiker kreeg en een zitplaats. Langzaam trok de kleur terug in haar gezicht en kon ik weer opgelucht ademhalen. ‘Wil je eens niet meer zo eng doen, ik heb je moeder beloofd dat ik op je zou passen!’ Ze keek me wat wazig aan en knikte wat. ‘Zijn we er al?’ Het was het enige dat haar interesseerde. Vanachter me hoorde ik dat het hoogstens vijf minuten was, ‘maar zeg maar tien, dan lijkt het minder,’ dat vond ik stiekem wel een slim plan als ze mijn klasgenoot niet al gehoord had

Opgelucht was ik dan ook toen de reis in de metro, naar Ottoviano omdat we vandaag het vaticaan en de Sint-Pieter gingen bezoeken, wel goed verliep en ze zonder al te veel angst weer met een gezonde kleur naar buiten kwam. Ik speelde ondertussen de overbezorgde vriendin. ‘Blijf eens hier, ik laat je niet nog een keer gaan.’ En dus pakte ik haar bij haar hand vast en trok haar naar me toe, ik denk dat ze het toch wel kon waarderen

Allereerst stonden we een poosje in de rij voor de Sint-Pieter voor we door de douanepoortjes heen konden. Dat was wel iets waar ik ontzettend gek van werd, die strenge controle iedere keer, maar het is voor onze eigen veiligheid dus laten we het maar voor lief nemen. Uiteindelijk konden we dan naar binnen en mijn vriendin had haar humeur weer helemaal teruggevonden zodra we stopten met praten over treinen en metro’s. Gelukkig wel, want samen waren we behoorlijk chagrijnig geweest als we hadden geweten welke heltocht ons te wachten stond. Niet om jullie de stuipen op het lijf te jagen, maar de trappen naar de koepel zijn vermoeiend en het zijn er véél. Vooral als je denkt dat je er al bent en je nog een rondje of vijf moet ronddraaien, het is echt lopen tegen het oneindige op een gegeven moment. ‘Al iets in zicht?’ werd dan ook vaak naar de voorste geroepen. Maar, je moet het toegeven, een aanzicht van boven op de kerk is prachtig, maar het uitzicht dat je helemaal in de koepel bovenaan hebt is ook een plaatje. (Trouwens ook de prima plek om je eerste broodje op te peuzelen en bij te komen). Salami en hele jonge kaas of iets dergelijks, tsja, je moet er maar van houden.

Het leukste is ook nog dat zodra je eenmaal boven staat, je weet dat je óók weer naar beneden moet, over dezelfde schuinlopende trappen als die je net bent opgesjouwd. Het verbaasd je dan ook vast niet dat er behoorlijk wat mensen waren die trillende benen hadden toen ze eenmaal weer op de grond stonden, precies ik ook. Toen lieten de leraren ons los in de Sint-Pieter, zo’n anderhalf uur, om ‘opdrachten’ te gaan maken en wat rond te kijken. Dat hadden ze natuurlijk gewild hè, dat het zo zou zijn. Zo werkte het natuurlijk niet als je een klas losliet in een kerk en ze hadden net hun voeten afgebeuld, helaas waren er genoeg bewakers die er niet van hielden als je ook maar even tegen een zuil aanleunde
Met lange gezichten sjokten we naar het Vaticaanmuseum en de bijbehorende Sixtijnse kapel. Dat viel tegen, eerst weer door die verrekte douanepoortjes en daarna WEER – alsof het nog niet genoeg was – een rondlopende trap opklauteren. Máár werden we wel beloond met mooi weer en een warm zonnetje waarin we uit konden puffen. Na een hoop getreuzel liepen we toch maar verder richting de Sixtijnse kapel, althans dat dachten we en zakten we nietvermoedend bij een fontein neer. Kwart over drie moesten we in de Sixtijnse kapel zijn en wij dachten dat het drie zalen verder was – ja, niet dus! Ik weet niet hoeveel zalen het wel waren, maar het waren er minstens 20 en dat op schuifeltempo. We kwamen dus ook niet om kwart over drie daar aan, maar maarliefst om kwart over vier… In feite waren we zo druk bezig met het vinden van de groep dat we de foto’s maken maar oversloegen en we niet eens echt in de Sixtijnse kapel naar de schilderingen hebben gekeken. Komisch eigenlijk, loop je dat hele eind, kijk je er niet eens naar Daar kwamen we dan na lang wachten toch aan bij de uitgang waar de rest van de groep op ons wachtte, ik voelde me zo schuldig dat ze daar een hele poos op ons hadden zitten wachten. En dat terwijl wij maar met z’n zessen waren, zes mensen zo stom om de groep kwijt te raken. Maar als dat nou het enige was, welnee, er zaten er vier even in een restaurant een pizza te eten – en daar moest nog even een halfuur op gewacht worden. Kom op zeg, dat doe je toch niet?
Nou, eigenlijk zouden we de Engelenburcht nog bezoeken, maar omdat het tegen kwart voor vijf liep voor iedereen klaar was om te vertrekken hadden de leraar maar snel een ander punt bedacht. We zouden met de metro naar de Spaanse trappen gaan, daar een ijsje eten en daarna terug naar het treinstation in Termini – puur omdat ze een veiligere plek vonden om even te wachten. En dat ijsje was een heerlijke afsluiter van de meest vermoeiende dag van de week; die we er gelukkig al op hadden zitten!
Eenmaal thuis kregen we huisgemaakte echte heerlijke lasagna en zelfgemaakte tiramisu naar eigen recept. Dat kon er na die dag natuurlijk wel in, zonder die dag had het er ook in gekund overigens.
Na een grondige douche – tot mijn verbazing heerlijk warm. Daarna nestelde ik mezelf in bed en nadat de wekker was gezet, het smsje naar vrienD was gestuurd – je dacht toch zeker niet dat ik had gelaten hé alleen maar omdat het in Italie ontzettend duur is? Welnee dat heb je fout – of het belletje naar mijn vader waarin ik nog nooit zoveel woorden in vier minuten heb weten te proppen, ging ik uiteindelijk doodmoe slapen. Wat een dag, en zo kwamen er nog drie…

107 Rome #1

Jawel. Helaas ben ik niet gestikt in een wolk giftig gas, of verdronken toen het vliegtuig neerstorte, of zelfs maar even buiten bewustzijn geweest – dus een goed smoesje voor mijn afwezigheid zal ik jullie besparen. Maar ik was gewoon doodop en vond een extra weekje blogvakantie wel lekker, dus here I am. Ja, dat was me het weekje wel, dus ik heb ook de rest van deze week niet veel gedaan, een beetje rusteloos rondhangen en geklikt op internet, af en toe wat huiswerk gemaakt en vooral met vrienD gepraat. Iets dat overigens mijn andere bezigheden nutteloos maakt zoals jullie weten – heb ik misschien toch nog een goed smoesje. Daarom post ik Rome maar in delen van blogjes.

Zondag begon de reis al, of misschien kan ik het beter de problemen noemen, want mijn koffer was van uitermate grote proportie en dat heb ik de hele week aan mogen horen, bovendien was hij bijna te zwaar beladen met zijn negentien komma negen kilo. Maar al met al ging het goed, stiekem waren we wel een beetje nerveus met z’n allen bij elkaar, maar ik hield me natuurlijk het koele kikkertje. ‘Wat nou als onze koffers niet aankomen ofzo?’ Relax joh, dat gebeurt heus niet, we komen heelhuids daar. En dat gebeurde natuurlijk ook, een aantal waren wat misselijk toen ze het vliegtuig uitstapten maar het enige wat ik voelde was de kick van Italiaanse grond onder mijn voeten. Weg gepieker in mijn kop, ga maar iemand anders vervelen, dat wordt gewoon mijn zorgeloze week.
Achteraf was het dat niet, want al na twee dagen begon het langszaam terug te sluipen om me stierlijk te gaan plagen. Toch waren de dagen te volgepropt om werkelijk stil te kunnen staat bij wat ik had gezien en gedaan – nog een goed smoesje voor afwezigheid deze week. Maar goed, ik val weer weg, we kwamen dus gewoon allemaal nog veilig en wel aan op het vliegveld in Rome, wachtten een poosje voor onze koffers die er dus ook allemaal waren en stonden daarna nog even buiten voor we een bus kregen. De vermoeidheid begon inmiddels als parten te spelen en ik had de dringende behoefte aan suiker en daar hadden mijn vriendinnen geen trek in, volgens hen was ik veel te druk voor nog meer suiker. Ik vond het echt geweldig om in Rome te staan, hoewel dat besef er echt niet was. Binnen een paar uur vliegen ben je opeens een paar buurlanden verder.
We kwamen aan bij de bus, in Zagarolo bij de gastgezinnen en ik moet nog altijd lachen om mijn vriendin. ‘Wedden dat hij daar van ons gastgezin is. Wat krijg ik van je als het klopt? Tien euro?’ Ze grijnsde breed. ‘Nee, maar ik zal je in Rome op een terrasje trakteren.’ ‘Deal.’ En, verrek wie krijgt er gelijk? Precies, hij was inderdaad van ons gastgezin. Het was allemaal een beetje onwennig toen we aankwamen en met een kort zinnetje ‘I can liettle Engliesh,’ was gelijk duidelijk dat het handen en voetenwerk zou worden. De koffers in de auto krijgen was nog een klein drama, door inderdaad mijn koffer, later die week hoorden we dat er normaal vier koffers in de auto konden, en nu amper drie…
Hoe dan ook, we sjouwden die bagage naar boven naar de kamer en zakten uitgeput na al dat gezeul neer op ons bed. Met een zacht klopje op de deur meldde meneer Tenerelli een ‘diner is ready,’ en verdween daarna weer. We zetten grote ogen op toen we dat hoorden, want het liep al tegen tien uur op dat moment. Dus gingen we naar beneden en kregen we het eerste bord pasta van de week voorgeschoteld met nog een andere pasta – verrassend hè – erachteraan. We kregen een kleine rondleiding in het huis en de bijbehorende twee badkamers één voor de douche en de ander voor de rest. Uiteindelijk stuurde ik vrienD nog een smsje, ik weet zeker dat ik die week niet had overleefd als ik dat niet had gedaan, vooral toen mijn voeten te veel pijn deden (maar dat is dag 2 dus dat horen jullie nog) en toen ik ‘dat meisje in kwestie’ achter het behang wilde plakken. Al met al viel ik als een blok in slaap en stond ik maandag, de eerste dag Rome, al weer om half zeven op. Maar dat lezen jullie morgen wel

99 Omdat vooroordelen toch niet altijd kloppen

Het wil me simpelweg niet lukken mezelf er toe aan te zetten om aan mijn huiswerk te gaan. Al vanaf half vijf ben ik doeloos aan het rondklikken op mijn vaste fora en doe ik een wanhopige poging eraan te beginnen. Ik heb er gewoon zo geen zin in, maar ik weet wel dat ik dan alles vanavond moet gaan doen.

Vandaag zouden we een vervanger krijgen voor levensbeschouwing – en ik vertel je meestal zijn invallers een ramp voor mijn klas. We werpen een blik op je en we weten meteen of je ons kunt hendelen of niet. Mijn vriendinnen en ik stonden met z’n vieren op de hoek toen hij aan kwam lopen. Het eerste wat we deden toen hij langsliep was onze mond open laten vallen en elkaar aankijken. Kon dat een levensbeschouwing leraar zijn?

Het antwoord was ja. Zijn broek hing half op zijn kont, zijn haar was nonchalant met gel in vorm gebracht, volgens mij droeg hij Vans en ook een simpel grijs shirtje. We waren beide even van slag toen er een normaal iemand, misschien was hij best wel erg normaal, voor de klas stond. Heel relaxt startte hij de les en al gelijk had hij het bij mij gemaakt. Ja, die laatste maanden zou ik wel overleven.

Ik ben iemand die onbewust veel nadenkt over dingen bij levo, terwijl de een het bestempeld als ’saai en overbodig’ wil ik er best nog wel eens het woord ‘leuk’ aan toevoegen. Met deze leraar, zijn visies en zijn lessen (ik bedoel hoe leuk is het als een leraar, een leraar hè, steeds weetjewel zegt?) zou misschien dat woord ook wel in de database van anderen terecht kunnen komen.

En hij had mij nog meer in zijn greep toen hij vertelde waarom hij levo (dat werd natuurlijk gevraagd, wat deed deze gast bij een saai vak?) gaf. Eerst deed hij een studie journalistiek: dat was toch niet zo zijn ding. Daarna ging hij voor grafisch ontwerper: dat maakte hij ook niet af. En uiteindelijk studeerde hij theïsme en zo rolde hij levensbeschouwing binnen.

Wat zijn hobby’s waren? Fotografie, Film, Tekenen, Photoshop, Gitaar. Zijn imago kan niet meer stuk.

O en ik geef het niet graag toe wat betreft leraren (hij was pas 24, telt dat ook?): maar hij mocht er absoluut wezen. Toch Hilde?