157 Little wall (niet dus)

Sommige dingen wennen te snel, te vaak, helaas. Zo was ik aan het begin van de zomer nog uitzinnig vrolijk met het zonnetje, inspiratie in overvloed, en zo is hij nu al een normaal deel van de dag geworden. De eerste weken lag ik nog vollop in het zwembad, iedere avond chekcte ik het water en gooide er chloor in, maar nu vergeet ik het soms gewoon. Ijsjes, lekker. Ijsklontjes, mmm, moet er helemaal bij. Met een boek de tuin induiken en liggen bakken? Naar de polder? Met vriendinnen afspreken. Iedere avond met vrienD praten en blijven smsen?

Het is geen gewoonte geworden, want een gewoonte zit in je vaste ritme, denk ik. Maar het werd normaal dat ik mijn dagen achter de computer doorbracht met vrienD, het werd normaal dat ik iedere week een keertje afsprak, tot vriendinnen op vakantie gingen, of tot ik wat van mijn vakantie probeerde te maken.

Op het moment ben ik uitgeput, hele tijd moe en volgens mij krijg ik griep, mijn keel steekt, mijn buik klaagt en ik ben misselijk (vroeger was ik nooit misselijk), vanavond heb ik iedere keer het gevoel alsof ik over moet geven.

Gelukkig behoort ziek worden niet tot de dingen die wennen, dat zou geen goede zaak zijn. Maar als je even helemaal op anderen moet steunen, omdat je eigen steunpilaar bewijkt onder een knokkend lichaam, besef je weer hoeveel je mensen nodig hebt. Besef hoe idioot het is om liefde en vriendschap als een vast geheel van je leven te zien. Dat is het namelijk niet. Het komt niet aanwaaien en het waait ook niet zomaar weer weg. Je zult er zelf voor moeten gaan, er voor de ander moeten zijn en je hart niet vol moeten bouwen met een muur. Het kan niet dat het maar van één kant komt.

En je wil dat niet loslaten, waarom zou je iets loslaten waar je van houdt, waar je bijna afhankelijk van bent geworden? Zou er geluk zijn? Kun jij je eigen geluk creeëren zonder dat er anderen aan te pas komen? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik niet zo gelukkig zou zijn als ik nu ben, als de mensen die er nu voor me zijn, er niet zouden zijn.

Dus lieve vriendinnen (hoewel jullie dit niet lezen), bedankt, bedankt voor jullie kansen toen je me leerde kennen, bedankt voor jullie humor, bedankt voor het deel dat jullie in mijn leven zijn, bedankt voor de serieuze drama’s, bedankt voor het verdriet en bedankt voor he zijn van mijn vriendinnen. VrienD, jij ook, bedankt voor het zijn wie je bent, bedankt voor het er voor mij zijn, bedankt voor mijn kansen, bedankt voor de waarheid, bedankt voor al het moois, bedankt voor de spijt en bedankt voor alles.

Je kunt mijn leven op het moment zien als een muur, ieder bouwsteentje zit er al een poosje en ik realiseerde me nooit hoeveel moeite anderen deden om hem daar te krijgen. Ik realiseerde me niet hoeveel bloed, zweet en tranen van anderen er in het bouwen van mijn leven zaten. Nu wel. En ik realiseer me ook dat ik met een grote stormram alles brokkeltje voor brokkeltje aan het neerhalen ben. En dan heb je niks aan spijt, geen enkel woord, want dat zijn geen nieuwe stenen. Ik probeer de stenen op te bouwen, door van iedereen te houden en dat nu niet weer uit mijn handen te laten glippen.

Laten we beginnen door die verdomde muur om mijn hart af te breken.

152 Neergestort

Als ik een geleende privéjet zou hebben, lag hij nu te vergaan in de bushbush in verweggiestan. Omdat ik een feestje wilde bouwen van mijn zakenreis en vergat dat je eerst kerosine in een vliegtuig moet stoppen, voor je er werkelijk mee moet gaan vliegen. Dat je eerst iets bij moet leggen voor je er een leuk gesprek van maakt. En niet die naïeve volgorde omgooien omdat je denkt dat het zo beter overkomt. Want je gaat dan neerstorten, zoals gebeurd is.

Vervolgens ging mijn SOS systeem naar de haaien (oké nee, papagaaien in de bushbush dan?) en verloor ik het contact met de wereld die ik liefhad. De mensen die ik zou moeten vertelllen hoe het zat, ik durfde ze niet te bereiken voor de angst van mijn woorden. Ik durfde ze niets te zeggen in de angst ze nog meer pijn te doen door ze te vertellen dat het vliegtuig was neergestort en zij hem me zo lief in mijn handen hadden gedrukt. Omdat ze vonden dat ik dat verdiende.

Maar ik stortte neer, midden in het groene woud van teleurstelling en haalde mijn zakenreis niet. Het ging trouwens niet om zaken, meer het ging om ontelbare liefde en diepgewortelde vriendschap die ik naar de penarie hielp.

Tja, had ik maar eerst de kerosine moeten gebruiken. (Enige voordeel is dat hij niet in de fik vloog.)

151 Dát moest ik

Ik draaide de douchekraan open en stapte eronder. Koud. Een lekkere koude verkwikkende douche. Nee, heet. Gloeiend hete stralen waar ik me op kon focussen zonder te hoeven denken. Ja, heet moest het zijn. Toen de eerste druppels mijn huid bereikten kreeg ik kippenvel door het verschil van de warmte en de koude lucht in de badkamer. Ik was niet zo van het heet douchen. ‘Heb je verdiend,’ zweefde door mijn hoofd.

Ik stak mijn handen voor mijn borst, boog mijn schouders naar voren en kromde mijn rug. Heel even stond ik verkrampt en daarna liet ik al mijn spieren los. Terwijl de hitte de overhand nam daalde de koelte neer in mijn hoofd. Er moest iets gebeuren en wel nu. Het was nodig tijd om mijn ontspoorde leventje weer op de rails te krijgen. Heel erg nodig.

Ik moest adressen van vriendinnen op gaan schrijven voor ik dat weer zou vergeten en ze als nog geen kaartje kon sturen vanuit Frankrijk. Ik moest een paar mailtjes afhandelen die al een tijdje half af in mijn concepten waren opgeslagen. Ik had een site te regelen en ik had foto’s door te sturen. Ik moest naar de winkels. Ik moest mijn vriendinnen opbellen. Ik moest ze zeggen hoe blij ik met ze was. En ik zou mijn oude basisschool vriendin bellen om volgend weekend mee te gaan naar Lochem, als ze daar zin in had. Ik zou mijn agenda gaan ordenen en zorgen dat ik goed voorbereid met school kon beginnen. Paar stukjes verhaal bijtypen en meer doen wat me te wachten stond.

Ik zou ook stoppen met angstig zijn en verdomme moedig zijn. Ik moest stoppen met een muur om me heen te bouwen en iedere keer wanneer iemand die me dierbaar was hem probeerde neer te halen, ze neer te schieten met mijn eigen onzekerheid. Ik wilde niet de mensen verliezen waar ik van hield, door mijn eigen stommiteiten. Stoppen met anderen pijn doen en bang zijn dat ik dat deed want dat werkte alleen maar averechts. Ik was vijftien, geen klein kind meer en moest me daar niet naar gedragen.

Als een driftkikker zette ik mijn wekker de volgende dag om tien uur en ik zou er onder geen bewind later uit komen. Tijd om wakker te worden en wel heel snel.

Ik bedoel, je zegt toch ook niet dat je in bad gaat om vervolgens de douche te pakken?

125 Horror

Ik zag papa ontspannen, de stress uit zijn schouders trekken. Lochem was de plek waar hij alles even van zich af kon zetten en waar hij dat ook deed. Maar helaas, het weekend kwam ten einde en we keerden terug naar huis, de vertrouwde omgeving. Je zou denken dat het thuis allemaal beter is, voorgekauwde dagen. Maar dat is het niet. Want het lot speelt nog steeds spelletjes, laat je schrikken op de vreemdste momenten.

‘Het is als een horrorfilm, met een scène waarvan je weet dat hij komen gaat. En toch schrik je.’
‘Goh. Wat een slechte klasse B-horrorfilm is het dan.’

Want vanmiddag kreeg hij een telefoontje, ‘een annulering voor het huren van Lochem, want het was te duur.’ Ik lag te lezen op de bank, Twilight stond aan, mijn concentratie zweefde tussen beide dingen in. ‘Goh, ik ben teleurgesteld,’ ik hoorde hoe de pijn door zijn stem droop. Daarna viel het als een somber hoopje neer en brak zijn vertrouwen.

‘Ja, van je vrienden moet je het hebben.’