148 Laat me gewoon met rust

Ik wilde een vrolijk blogje gaan typen, jullie vertellen hoe gelukkig ik ben. Dat wilde ik echt, het was al bijna geschreven. Maar het leven laat zich niet in lijnen leiden en vanwaar dat er iets voor viel dat ik eerder kwijt moet.

Ik lag buiten in de zon te lezen, omdat ik, mijn ongenoegen te boven gaand, niet op de laptop kon. Daar viel mee te leven, ik was niet afhankelijk van dat ding, ik kon ook gewoon gaan lezen. Ik lag al een poosje zo toen ik naar binnen glipte en in de keuken ging staan. Papa, die achter de laptop zat en die te zien was door het ‘doorgeefluik’ (zoals in die reclames van Konimex of hoe het dan ook heten mag, ik heb geen trek om het te gaan googlen) keek me aan.
‘Ga je nu weer wat eten?’ Hoezo, weer, dacht ik. Jij bent hier degene die twee koppen soep op heeft en twee broodjes in vergelijking met mij toen ik één krentenbol at. En verschuil je niet achter het mom dat je ouder en groter bent en meer nodig hebt. Maar dat zei ik niet, het enige wat ik zei waren twee letters.
‘Ja.’ Ja, omdat je de hele dag om me let. Ja, omdat het me gek maakt. Ja, omdat je me mijn gang moet laten gaan. Ja, omdat je me ontzettend koppig maakt. Daarna zag ik hem met zijn hoofd schudden. En dat deed pijn. Er werd een oordeel over me geveld waar ik veel om gaf. Ik probeerde aan vrienD te denken, aan hoe trots hij op me was en wat hij zou zeggen; maar het wilde niet. De pijn die door mijn lichaam trok en de grootste moeite om niet boos te worden, maakten het onmogelijk.
‘Eet dan iets anders. Maar goed, je moet het zelf weten.’ Ja, gooi het maar weer over die boeg, alsof het allemaal mijn schuld is en jij me er nog zo goed voor hebt gewaarschuwd. Ik hou van mijn vader, echt waar, en dat maakte dat het nog meer pijn deed. Rustig blijven, probeerde ik mezelf in te praten. Het ergste was nog dat ik drinken wilde pakken en niet iets te eten.
Daarna liep ik weg, zonder nog een woord te zeggen. Want zeggen dat hij met z’n 130 kilo wel eens naar zichzelf mag kijken levert toch hetzelfde antwoord op: dat is niet waar het om draait. Nou sorry, als je de wereld wil veranderen, probeer hem eerst zelf eens op je handen te dragen, te voelen wat ik probeer te bereiken, dan zul je zien waar het om draait.

Dus ik liep naar buiten en ging weer liggen. Mama kwam nog naar me toe. Dat we ook appels hadden en of ze die moest brengen, zei ze. Nou, hartelijk bedankt, je zoekt het maar uit.
‘Hoeft niet.’
‘Echt niet?’
‘Nee. Hoeft. Niet.’ En ik las stug door na dat kille antwoord. Nu zocht ze het maar zelf uit ook.

Ik heb daarnet de laptop op gehaald en ik ben voorlopig van plan niks meer te gaan zeggen, ze moeten maar eens doorhebben dat ik prima zelf kan kiezen. Bah.

138 Dus…

Moe. Ik ben echt moe. Na acht slopende lesuren, een theorie-examen van muziek, shoppen met mijn moeder (ja, half 8 ’s avond, euh…) en dan bedenken dat ik nog huiswerk heb liggen. Ik heb behoefte aan een goede dosis slaap door dat lieve zonnetje en de rest van mijn dag. Maar ik wil bloggen, want m’n hoofd knalt uit elkaar van alle gedachten. Surprise. En er moet nog een tekening afgemaakt worden die ik morgen af moet gaan maken en in moet leveren. Wtf. Mag dat nu een keer, vloeken in deze staat? Vast wel.

Ik heb de laatste tijd een beetje het idee dat ik tegen een muur aan het praten ben. En misschien dat wanneer ze dit leest, dat ze snapt dat ik het over haar heb. Want ik zie dat het niet goed met haar gaat, ik zie hoe afwezig ze is en hoe moeilijk ze heeft. Hoe ze het niet door heeft wanneer je tegen haar praat en hoe ze je aankijkt zodra ze iets merkt. Ik vraag helemaal niet om excuses, ik vraag ook niet om andere onmogelijke dingen. Maar ik heb een beetje het gevoel dat ze vergeet dat ik er voor haar ben. Dat ik graag leuke dingen met haar wil doen. Dat ik haar vriendin ben. Dat no matter what, ik er voor haar ben en ze naar me toe mag komen. Ik heb haar toch niet voor niets hier een plekje gegeven? Vergeet ze dat niet?

Misschien sla ik door in het zijn van wie ik ben, misschien vindt ze dat ook. Maar ze weet toch wel dat het allemaal goed bedoeld is? Dat ik dit best wel moeilijk vind… (En dan niet om het slachtoffer uit te gaan hangen). Is er een reden dat ze me nog zo weinig vertelt? Waarom glipt ze tussen mijn vingers door? Waar is ze… Kan ze nu eindelijk een potje bij me uit komen huilen en me alles vertellen wat haar dwarszit? Daar ben ik voor en daar wil ik voor zijn.

Zo, nu is m’n hoofd weer leeg en ga ik een poging doen tot pitten. En ik weet niet waarom ik dit zeg, maar:

Geniet van het geluk dat jullie hebben!

Protected: 126 Goodbye my lover

110 Laat me van een afstandje toekijken

Het is vandaag zo’n dag waarin ik graag even uit mijn eigen leven zou stappen. Van een afstandje toekijken wat me allemaal overkomt. Niet dat het slecht met me gaat, dat is het niet, maar goed is ook niet bepaald het woord dat ik gebruiken kan. Ik heb al wel vier boeken verslonden, de chicklit die ik nu lees valt niet tegen, maar toch, ik krijg het niet voor elkaar. Normaal helpt lezen om alles even te vergeten zodat ik het later over kan denken en dan mijn gedachten enigzins op een rijtje krijg, maar het werkt niet. Zodra ik de letters voor mijn ogen heb moet ik de grootste moeite doen om me niet te laten afleiden, om alles wat zich in mijn hoofd afspeelt stil te zetten. Ik weet wel dat ik aan het vluchten ben. Dat besef ik wel.
Maar ik had gehoopt dat het zou werken. Als ik maar heel even mijn hoofd leeg kreeg en kon duiken in de crime die er voor me open lag. Maar het werkte gewoon niet, dus ik stop maar met proberen en zoek wanhopig verder naar andere oplossingen.

Zouden jullie dat nooit willen, je leven van een afstandje bekijken? Misschien dat ik dan besefte op welk punt ik iedere keer dezelfde fouten maakte. Misschien dat er herkenning in mijn ogen zou zijn zodra er een ruzie of woordenwisseling plaatsvond. Dat ik dan tenminste in zou zien wat het maakt dat het gebeurd. Is het omdat ik overal zo’n groot punt van maak, terwijl het ook heel veel waarde heeft als je het klein houdt? Of ligt het vooral aan de formuleringen die ik gebruik. De zachte slepende ondertoon die ik aan kan slaan als het me niet bevalt, de felheid in mijn stem die ik geërfd heb van mijn ouders. Het samenknijpen van mijn ogen, de diepe zucht halverwege de zin wanneer ik besef dat ik tot tien moet tellen en weer bezig ben met iemand kwetsen. Is het dat soms?

Misschien ligt het wel aan de houding die ik aanneem. Maar dat deed ik wel als journalist die het menselijk gedrag bestudeerde. (Citeer ik even uit mijn boek). Ik denk soms te erg dat ik alles in mijn handen heb, dat mijn vingers het voor het grijpen hebben. Maar ik weet inmiddels ook dat ik dan enorm impulsief kan zijn, bovenal naiëf, een jong meisje met verleidingen om zich heen. En egoïstisch. Ik blijf altijd maar roepen dat anderen belangrijk zijn, maar gedraag ik me daar wel naar? Nee. Dat doe ik helemaal niet. Ik vraag me af hoe lang ik mezelf die houding al voor heb gehouden. Ik weet zeker dat Hilde nu gaat steigeren, maar goed daar gaat het niet om.

Het feit is wel dat ik mezelf binnenste buiten wil keren. Hoe kijk ik als ik boos ben, als het me niet bevalt? Welke toon sla ik aan en hoe stroef doe ik? Voor het eerst sinds tijden heb ik er geen idee meer van. Ik ben gewoon de controle over mijn eigen gedrag kwijt. En dat is frustrerend. Zéér frustrerend. Zeker de eigenschap dat ik een emotie-eter ben maakt dat er allemaal niet beter op. Er heerst constant onrust in mijn hoofd. Ik ben nog wel dezelfde als gisteren, mijn ouders merken niets aan me, maar er laait constant een akelige wind op in mijn hoofd die mijn impulsen verblind. Waar dat toe leidt?

Niet eens echt tot veel gepieker. Meer dat ik het gevoel de hele tijd wil onderdrukken. Door dus weg te duiken in een boek, in mijn verhaal. En vandaag meen ik het echt: was mijn leven maar het verhaal waarin ik de zinnen schreef, dan had ik tenminste rust. Een gecontroleerde chaos.

Nu ga ik nog een nachtje slapen, kruip ik onder de dekens, denk eens aan wat voor leuke dingen er wel gebeuren en besef ik dat niet alles in mijn leven maar onheil hoeft te zijn. Een verstandig iemand leerde me ooit: “Blij zijn is een keuze. Die keuze heb ik nu gemaakt.” Ze heeft gelijk, dus dat is wat ik doe. Wanneer ik dan bedenk aan wat voor leuke dagen er op me staan te wachten zal ik uiteindelijk toch nog met een glimlach in slaap sukkelen. Want morgen komt mevrouw van dit geweldige citaat, Hilde, en mijn twee andere vriendinnen. (Geen tijd om te treuren over de twee vriendinnen die er niet bij zijn, dat is toch eenmaal al gebeurd). En we zullen de boel op stelten zetten en ik ga genieten. Onbezonnen met mijn vriendinnen. – Nee, echt ik ben het niet verleerd –

Misschien dat ik dan wel spoedig kan vertellen hoe mijn houding is en welke stem ik heb als iets me wél laat lachen.