158 Bonjourrr (onee au revoir)

Ja, ik heb ook nog een blog. Ik ben de afgelopen dagen een beetje druk geweest, want het begon met afspreken met mijn buurmeisje (lees: kletsen over haar vakantie), tot bij haar blijven slapen en vervolgens de volgende dag daar ook nog mee eten. Het was wel heel gezellig, lachen om niks en lame kaartspelletjes doen. En morgen natuurlijk ook vakantie dus daar moest ik ook de nodige dingen voor doen, allemaal lijstjes liggen door het huis heen verspreid met dingen die gedaan moeten worden. Mama had nog een huge probleem op het werk en terwijl ze gisteren officieel vakantie kreeg, is ze daar vandaag toch nog heen geweest, waardoor ik haar klusjes overnam. Het was dus absoluut niet de planning dat ik vrienD niet meer zou spreken en dat ik hem teleurstelde. Daar ben ik goed in de laatste tijd, goddamn.

De koffer inpakken doen we straks en we vertrekken morgen om 10 uur, lekker vroeg m’n nest uit dus, wat ben ik daar blij mee Ik sta wel echt te springen om éindelijk weg te mogen nadat iedereen ongeveer al weer terug is gekomen. Ik ga Frankrijk flink op z’n kop zetten. (Hm, nee zo sterk ben ik niet).

En vriendin L. stuurde nog een smsje ‘ik had je een kaartje willen sturen maar er is hier nergens een kaartenwinkeltje, brievenbus of postzegel te bekennen.’ Die zit dus echt in de middle of nowhere

Nou dan zien jullie mij binnenkort (29 augustus, of eerder als ik per se een blog wil plaatsen, heb wel internet en blablabla), wel weer verschijnen. Geniet van je ‘leonieloze’ tijd

156 Fietsje

Ik zat alvast in de auto te wachten, met de deur open toen er een klein jongetje met een rood fietsje naar me toe kwam.
“Woon jij hier?” vroeg hij, wijzend naar het vakantiehuisje.
“Ja, hier woon ik,” zei ik lachend, me een beetje verbazend waar dit jochie nou vandaan kwam.
“Ben jij een mens?” vuurde hij zijn volgende vraag af.
“Ja, ik ben een mens,” zei ik lachend, “jij ook?”
“Nee, ik ben een kindje,” zei hij, zijn blonde krulletjes bewogen toen hij zijn hoofd schudde. Twee blauwe oogjes keken me onschuldig aan. Ik moest lachen.
“Ben je dan geen mens?”
“Neeee,” hij schudde zijn hoofd heftig.
“Ik heb twee ogen, twee neuzen, twee broeken en twee shirts.” Ik keek hem vreemd aan. Daarna begreep ik pas dat hij de spiegeling van de auto zag.
“Ik kom uit Friesland, soms praat ik Fries, maar nu zijn we op vakantie, en ons huis is daar.” Zijn vinger wees naar de oneindigheid. Hij had echt zo’n heel lief accentje en als hij te snel praatte kon je het haast niet verstaan.
“Zo, dat is ver, ben je helemaal alleen op de fiets? Knap hoor.” Hij knikte hevig.
“Maar ik ga weer. Daaaaag.” En weg fietste hij, half de bosjes in, uitwijkend, half tegen iemand op. Ik keek hem na terwijl hij wegslingerde.

Gisteren kwam hij vragen of we het konijn hadden gezien want hij ging hem vangen. Echt een grappig jochie.

154 Warning?

Iemand had me wel mogen waarschuwen dat tumblr aanmaken geen verstandige keus was voor mij, want ik blijf maar plaatjes en quotes uploaden die ik mooi vind. Je kunt wel weer zien waarom mijn computer vastloopt, met 12 tabbladen open omdat iedere afbeelding die ik zie ik niet vergeten wil. Sneu, sneu, misschien, maar wel tumblrtastisch.

Nee, dat is geen woord, maar je mag wel eens gek doen toch

http://thatyesteryear.tumblr.com

146 Vaaaakaaaantieeee

Ik heb het gevoel dat deze eerste dag, deze eerste uren van de zomervakantie weer als afsluiter van een vorige periode zijn geweest. Waarom alleen met oud en nieuw dingen over denken en plannen voor nieuwe voornemens, dat is eigenlijk midden in het schooljaar. En bovendien ben ik zondag jarig, dat past ook wel weer. Daarom sluit ik graag met deze vakantie een hoop pijn, een hoop onzekerheid en een hoop verdriet af. Maar ik sluit er tevens ook een boel mooie dingen mee af, fantastische avonden met vriendinnen, verjaardagen, geweldige films en concerten, Rome, gewoon gezelligheid in het algemeen.

Ik vind gewoon dat de mooie dingen zich volgend jaar vanzelf weer herleven, en ik hoop dat de slechte dingen (hoewel als je er filosofisch tegenaan kijkt, zonder slecht ook niets mooi) gewoon veilig in hun holletje blijven en me niet steeds op doen schrikken. Het schooljaar is echt snel gegaan en mijn rapport is netjes (11 zevens, 2 achten, 1 negen), dus daar ligt het ook niet aan. Er is slechts een ding dat ik liever over zou willen doen, en dat is: mezelf af en toe echt heel ongelukkig maken.

En dat doe ik nu misschien ook wel, als ik alles zo goudeerlijk op papier schrijf. Ik ben gestopt met anderen te zeggen hoeveel pijn teleurstellingen kunnen doen, waarom? Omdat ik daar zelf ook niet tegen kan. Het maakt me ergens ook wel ongelukkig dat ik daarmee niet het oprechte meisje meer ben dat er eerst was. Terwijl aan de andere kant, trok ik mijn mond wel te vaak open en hebben mensen misschien veel pijn geleden daardoor. Dus in dat opzicht is het misschien wel beter zo.

Als ik anderen vraag of ik veranderd ben zeggen ze lachend, ‘welnee, jij bent nog altijd dezelfde Leo,” iets dat me misschien toch wel verbaasd. O, denk ik dan, ben ik niet stukken gezelliger en makkelijker in omgang geworden zo af en toe? Maar ja, dat soort vragen stel ik niet, want ik kan de antwoorden wel vermoeden.
Vanaf vandaag blog ik ook weer alleen, end of story.

En het was echt wel een hard jaar, er zijn genoeg dagen geweest dat het huilen me dichter stond dan het lachen of dat ik middagen jankend op bed heb gelegen. En nee, ik wil helemaal geen medelijden kweken, dat bedoel ik niet. Het gaat erom dat er ook gewoon rotdagen tussen zaten.

Op deze manier ben ik er ook steeds zekerder van geworden dat ik misschien toch Pschychologie maar moet gaan studeren, ik denk dat dat gewoon totaal mijn ding is.

Zo en luister nu allemaal met een gelukzalige glimlach naar de klanken van de zomer, smeer je nog een keer in en ga dagen aan het water liggen, want dat mag tenslotte: HET IS VAKANTIE