158 Bonjourrr (onee au revoir)

Ja, ik heb ook nog een blog. Ik ben de afgelopen dagen een beetje druk geweest, want het begon met afspreken met mijn buurmeisje (lees: kletsen over haar vakantie), tot bij haar blijven slapen en vervolgens de volgende dag daar ook nog mee eten. Het was wel heel gezellig, lachen om niks en lame kaartspelletjes doen. En morgen natuurlijk ook vakantie dus daar moest ik ook de nodige dingen voor doen, allemaal lijstjes liggen door het huis heen verspreid met dingen die gedaan moeten worden. Mama had nog een huge probleem op het werk en terwijl ze gisteren officieel vakantie kreeg, is ze daar vandaag toch nog heen geweest, waardoor ik haar klusjes overnam. Het was dus absoluut niet de planning dat ik vrienD niet meer zou spreken en dat ik hem teleurstelde. Daar ben ik goed in de laatste tijd, goddamn.

De koffer inpakken doen we straks en we vertrekken morgen om 10 uur, lekker vroeg m’n nest uit dus, wat ben ik daar blij mee Ik sta wel echt te springen om éindelijk weg te mogen nadat iedereen ongeveer al weer terug is gekomen. Ik ga Frankrijk flink op z’n kop zetten. (Hm, nee zo sterk ben ik niet).

En vriendin L. stuurde nog een smsje ‘ik had je een kaartje willen sturen maar er is hier nergens een kaartenwinkeltje, brievenbus of postzegel te bekennen.’ Die zit dus echt in de middle of nowhere

Nou dan zien jullie mij binnenkort (29 augustus, of eerder als ik per se een blog wil plaatsen, heb wel internet en blablabla), wel weer verschijnen. Geniet van je ‘leonieloze’ tijd

157 Little wall (niet dus)

Sommige dingen wennen te snel, te vaak, helaas. Zo was ik aan het begin van de zomer nog uitzinnig vrolijk met het zonnetje, inspiratie in overvloed, en zo is hij nu al een normaal deel van de dag geworden. De eerste weken lag ik nog vollop in het zwembad, iedere avond chekcte ik het water en gooide er chloor in, maar nu vergeet ik het soms gewoon. Ijsjes, lekker. Ijsklontjes, mmm, moet er helemaal bij. Met een boek de tuin induiken en liggen bakken? Naar de polder? Met vriendinnen afspreken. Iedere avond met vrienD praten en blijven smsen?

Het is geen gewoonte geworden, want een gewoonte zit in je vaste ritme, denk ik. Maar het werd normaal dat ik mijn dagen achter de computer doorbracht met vrienD, het werd normaal dat ik iedere week een keertje afsprak, tot vriendinnen op vakantie gingen, of tot ik wat van mijn vakantie probeerde te maken.

Op het moment ben ik uitgeput, hele tijd moe en volgens mij krijg ik griep, mijn keel steekt, mijn buik klaagt en ik ben misselijk (vroeger was ik nooit misselijk), vanavond heb ik iedere keer het gevoel alsof ik over moet geven.

Gelukkig behoort ziek worden niet tot de dingen die wennen, dat zou geen goede zaak zijn. Maar als je even helemaal op anderen moet steunen, omdat je eigen steunpilaar bewijkt onder een knokkend lichaam, besef je weer hoeveel je mensen nodig hebt. Besef hoe idioot het is om liefde en vriendschap als een vast geheel van je leven te zien. Dat is het namelijk niet. Het komt niet aanwaaien en het waait ook niet zomaar weer weg. Je zult er zelf voor moeten gaan, er voor de ander moeten zijn en je hart niet vol moeten bouwen met een muur. Het kan niet dat het maar van één kant komt.

En je wil dat niet loslaten, waarom zou je iets loslaten waar je van houdt, waar je bijna afhankelijk van bent geworden? Zou er geluk zijn? Kun jij je eigen geluk creeëren zonder dat er anderen aan te pas komen? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik niet zo gelukkig zou zijn als ik nu ben, als de mensen die er nu voor me zijn, er niet zouden zijn.

Dus lieve vriendinnen (hoewel jullie dit niet lezen), bedankt, bedankt voor jullie kansen toen je me leerde kennen, bedankt voor jullie humor, bedankt voor het deel dat jullie in mijn leven zijn, bedankt voor de serieuze drama’s, bedankt voor het verdriet en bedankt voor he zijn van mijn vriendinnen. VrienD, jij ook, bedankt voor het zijn wie je bent, bedankt voor het er voor mij zijn, bedankt voor mijn kansen, bedankt voor de waarheid, bedankt voor al het moois, bedankt voor de spijt en bedankt voor alles.

Je kunt mijn leven op het moment zien als een muur, ieder bouwsteentje zit er al een poosje en ik realiseerde me nooit hoeveel moeite anderen deden om hem daar te krijgen. Ik realiseerde me niet hoeveel bloed, zweet en tranen van anderen er in het bouwen van mijn leven zaten. Nu wel. En ik realiseer me ook dat ik met een grote stormram alles brokkeltje voor brokkeltje aan het neerhalen ben. En dan heb je niks aan spijt, geen enkel woord, want dat zijn geen nieuwe stenen. Ik probeer de stenen op te bouwen, door van iedereen te houden en dat nu niet weer uit mijn handen te laten glippen.

Laten we beginnen door die verdomde muur om mijn hart af te breken.

156 Fietsje

Ik zat alvast in de auto te wachten, met de deur open toen er een klein jongetje met een rood fietsje naar me toe kwam.
“Woon jij hier?” vroeg hij, wijzend naar het vakantiehuisje.
“Ja, hier woon ik,” zei ik lachend, me een beetje verbazend waar dit jochie nou vandaan kwam.
“Ben jij een mens?” vuurde hij zijn volgende vraag af.
“Ja, ik ben een mens,” zei ik lachend, “jij ook?”
“Nee, ik ben een kindje,” zei hij, zijn blonde krulletjes bewogen toen hij zijn hoofd schudde. Twee blauwe oogjes keken me onschuldig aan. Ik moest lachen.
“Ben je dan geen mens?”
“Neeee,” hij schudde zijn hoofd heftig.
“Ik heb twee ogen, twee neuzen, twee broeken en twee shirts.” Ik keek hem vreemd aan. Daarna begreep ik pas dat hij de spiegeling van de auto zag.
“Ik kom uit Friesland, soms praat ik Fries, maar nu zijn we op vakantie, en ons huis is daar.” Zijn vinger wees naar de oneindigheid. Hij had echt zo’n heel lief accentje en als hij te snel praatte kon je het haast niet verstaan.
“Zo, dat is ver, ben je helemaal alleen op de fiets? Knap hoor.” Hij knikte hevig.
“Maar ik ga weer. Daaaaag.” En weg fietste hij, half de bosjes in, uitwijkend, half tegen iemand op. Ik keek hem na terwijl hij wegslingerde.

Gisteren kwam hij vragen of we het konijn hadden gezien want hij ging hem vangen. Echt een grappig jochie.

155 Zes waarheden

1. Je kunt niet je tong uitsteken en tegelijk naar het plafond kijken

2. Na dit lezen heb je dat geprobeerd.

3. Je hebt ontdekt dat 1 een leugen was.

4. Je bent nu aan het grijnzen omdat je een idioot bent die daarin trapte.

5. Je bent niet de enige die dat doet.

6. Je hebt nog steeds een idiote glimlach op je gezicht.

Stiekem ben ik benieuwd voor wie dit klopt